را و حضرت على بن الحسين ميفرمود من فرزند دو تيره منتخب خدايم زيرا جدش پيغمبر و مادرش دختر يزدجرد بود . ابو الاسود دئلى در همين مضمون اين شعر را سروده : و ان غلاما بين كسرى و هاشم * لا كرم من نيطت عليه التمائم در مناقب شهر آشوب است ، كه لقب آن جناب ، زين العابدين ، سيد العابدين ، زين الصالحين ، وارث علم النبيين ، وصى الوصيين ، نگهبان سفارشات پيمبران ، امام مؤمنين ، رهبر شب زنده‌داران ، خاشع ، شب زنده‌دار و زاهد عابد ، دادگر ، گريه‌كننده ، سجاد ، ذو الثفنات ، پيشواى مردم . پدر ائمه زيرا از آن جناب ائمه‌اى كه از فرزندان امام حسين بودند بوجود آمد كنيه آن جناب ، ابو الحسن ، و كنيه اختصاصى آن سرور ابو محمد ، ابو القاسم نيز گفته شده روايتى آمده كه كنيه ابو بكر نيز داشت . در كشف الغمه است كه كنيه مشهورش ابو الحسن و گاهى ابو محمد و بعضى ابو بكر نيز گفته‌اند . مينويسد لقبش بسيار زياد بود كه با آن لقبها ناميده ميشده از همه مشهورتر زين العابدين ، سيد العابدين ، زكى ، امين ، ذو الثفنات . گفته‌اند علت ملقب شدن به زين العابدين اين بود كه شبى در محراب عبادت شيطان به صورت اژدهائى او را از نيايش باز ميداشت ولى آن جناب به او توجهى نداشت . تا اينكه خود را به او نزديك كرد و انگشت پايش را در دهان گرفت توجه نكرد گاز گرفت كه رنجيده شد ولى نمازش را قطع نكرد پس از پايان نماز خداوند پرده از كار او برداشت امام عليه السلام فهميد شيطان است او را دشنام داده با دست بر چهره‌اش نواخت و فرمود دور شو ملعون . شيطان رفت . امام عليه السلام عبادت خويش را ادامه داد ، در اين هنگام صدائى را شنيد كه صاحب صدا ديده نميشد سه مرتبه گفت تو زين العابدينى . اين لقب براى آن جناب مشهور شد .